Zgodnie z istniejącymi przepisami sposób prowadzenia księgi musi być odzwierciedleniem dokonanych działań gospodarczych, zgodnie z ich rzeczywistym stanem. W tym celu przedsiębiorca powinien zebrać istotne dokumenty, potwierdzające przychód lub rozchód. Dobrze byłoby przeanalizować sytuację, gdy nie ma dokumentu, który stwierdza kupno towarów handlowych, ponieważ podatnik zajmuje się sprzedażą detaliczną używanych towarów pozyskanych bezpłatnie z tzw. “wystawek”, z którymi spotykamy się w Niemczech, Holandii lub Belgii. Podatnik ponosi jedynie koszt transportu tych towarów z terytorium danego kraju do Polski, gdzie będą sprzedawane . ten sposób zdobywania towarów zdarza się nieczęsto to też obowiązujące przepisy w obecnej chwili, dotyczące prowadzenia PKiR, nie mówią w sposób czytelny zasad postępowania w tej kwestii . Bezsprzecznie prowadzący firmę jest zobligowany do odzwierciedlenia faktu dokonania wszystkich operacji gospodarczych w taki sposób w jaki rzeczywiście odbyły się. W myśl tego zapisu w księdze muszą być odnotowane te artykuły, które nabyliśmy nieodpłatnie a planujemy je sprzedawać . W kolumnie 6 księgi należy umieścić szczegółowe informacje, które dotyczą wszystkich zdarzeń gospodarczych z kolei w kolumnie 17 możemy odnotować pochodzenie towarów. Przepisy prawa podatkowego nie normują ani trochę zasad dokumentowania nabycia artykułów ruchomych (towarów) porzuconych przez prawowitego właściciela po to by wyzbyć się ich własności w miejscu do tego przeznaczonym. Własność ruchomego towaru pozbawionego właściciela zdobywa się przez objęcie jej w posiadanie samoistne. KPiR nie przewiduje dokumentu , poprzez który jesteśmy w stanie udokumentować ten rodzaj zdarzenia. Ważne jest, żeby właściciel firmy wskazał na źródło kupna artykułu i dowiódł jego nabycie. Najodpowiedniejszy w tym momencie jest każdy "inny dowód", który wskazuje sposób nabycia towarów, miejsca, z którego zostały przywiezione oraz ich liczbę (może to być protokół sporządzony przez podatnika). Wątpliwości pozostawia również ujęcie tego rodzaju kosztów poprzez dowód wewnętrzny, ponieważ przepisy rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów w paragrafie 14 ust. 2 wymieniają dokładnie przypadki, w których poniesione koszty uzyskania przychodów mogą być udokumentowane dowodami wewnętrznymi. Zbiór tych zdarzeń jest zamknięty. Wśród nich nie wyszczególniono zdarzenia gospodarczego , w którym dochodzi do odsprzedaży nabytych nieodpłatnie przedmiotów, stanowiących towary handlowe, aczkolwiek w praktyce w tej sytuacji korzysta się z dowodów wewnętrznych. Biorąc pod uwagę wycenę tych towarów do celów remanentu, to zależna jest od stosowanej przez przedsiębiorcę rodzaju opodatkowania . Jeśli byłby płatnikiem VAT, to ze względu na nie posiadanie dokumentu stwierdzającego nabycie towarów handlowych, nie zalicza się do osób mogących skorzystać ze zwolnienia z VAT przewidzianego dla produktów używanych. W takiej sytuacji należy go obciążyć podatkiem o stawce odpowiadającej danej grupie rodzajowej towarów (np. 23%). W przypadku podatników, którzy wybrali ryczałt od przychodów ewidencjonowanych jako formę opodatkowania - nie został przewidziany dający się zastosować sposób ewidencjonowania nabytych produktów. Wynika to z formy opodatkowania, w której nie są uwzględniane koszty prowadzonej działalności. Nie wyklucza to jednak przymusu przechowywania dowodów kupna. Z chwilą braku tego dowodu odpowiednim działaniem jest sporządzenie spisu tych przedmiotów do celów dowodowych. Podatnik ma obowiązek oszacować cenę towarów handlowych według cen zakupu lub zgodnie z ceną rynkową w dniu utworzenia spisu, wówczas gdy straciły na wartości od chwili nabycia. W omawianym przypadku wartość towaru wynosić będzie 0zł ale należy ją powiększyć o koszty uboczne związane z nabyciem artykułów, w szczególności z jego transportem, załadunkiem, wyładunkiem albo ewentualnym ubezpieczeniem w drodze.